പാർൻ്റിംഗ്: IQ-വിനൊപ്പം EQ-വും

 IQ-വിനൊപ്പം EQ-വും

കുട്ടികളെ നല്ല ബുദ്ധിശക്തിയുള്ളവരായി വളർത്തിയെടുക്കാനാണ് എല്ലാ മാതാപിതാക്കളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഉയർന്ന മാർക്കും സമ്മാനങ്ങളും നാം ആഘോഷിക്കാറുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും, ഇതേ അളവിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്ന മറ്റൊരിനം ബുദ്ധിശക്തി കൂടിയുണ്ട്—ഇമോഷണൽ ക്വോഷൻറ് (EQ) അഥവാ വൈകാരിക ബുദ്ധി.

ഗണിതസമസ്യകൾ പരിഹരിക്കാനും ശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കാനും പരീക്ഷകളിൽ മികച്ച വിജയം നേടാനും IQ കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്നു. എന്നാൽ EQ അവരെ സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനും, ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനും, ദയ കാണിക്കാനും, കൂട്ടുകൂടാനും, നിരാശകളിൽ നിന്ന് കരകയറാനും സഹായിക്കുന്നു. ഉയർന്ന IQ ഉള്ള ഒരു കുട്ടിക്ക് കഠിനമായ സമവാക്യങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ പരിഹരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ, EQ ഇല്ലെങ്കിൽ ചെറിയ തർക്കങ്ങൾ പോലും അവരെ തളർത്തിക്കളയും.

ഡാനിയൽ ഗോൾമാൻ എന്ന മനശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് വൈകാരിക ബുദ്ധി എന്ന ആശയത്തെ ജനപ്രിയമാക്കിയത്. അദ്ദേഹം EQ വിനെ വിവരിച്ചത് ഇങ്ങനെയാണ്: ജീവിതവിജയം കേവലം ബൗദ്ധികമായ കഴിവിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചല്ല, മറിച്ച് സ്വയം തിരിച്ചറിയൽ (self-awareness), സ്വയം നിയന്ത്രണം (self-control), സഹാനുഭൂതി (empathy), നല്ല ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെക്കൂടി ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. ഈ കഴിവുകളെല്ലാം കുട്ടികൾ ആദ്യം പഠിക്കുന്നത് സ്വന്തം വീടുകളിൽ നിന്നാണ്.

സ്കൂളിൽ ഒരേ മാർക്ക് വാങ്ങുന്ന രണ്ട് കുട്ടികളെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. അതിലൊരാൾ ചെറിയ തെറ്റുകളിൽ പോലും അസ്വസ്ഥനാവുകയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ തന്റെ ശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, മറ്റേയാൾ തെറ്റുകൾ അംഗീകരിക്കുകയും അവയിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വീണ്ടും ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ വ്യത്യാസം IQ-വിലല്ല—മറിച്ച് EQ-വിലാണ്.

ലളിതമായ ശീലങ്ങളിലൂടെ തന്നെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടികളിൽ വൈകാരിക ബുദ്ധി വളർത്തിയെടുക്കാൻ കഴിയും: അവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ തടസ്സപ്പെടുത്താതെ കേൾക്കുക, വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവരെ അനുവദിക്കുക, ഫലങ്ങളെക്കാൾ അവർ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളെ അഭിനന്ദിക്കുക, മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ അവരെ പ്രാപ്തരാക്കുക എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

എന്ത് ചിന്തിക്കണം, എങ്ങനെ ചിന്തിക്കണം എന്നാണ് സ്കൂളുകൾ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ എങ്ങനെ അനുഭവിക്കണം, എങ്ങനെ കരുതൽ നൽകണം, എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം എന്ന് പഠിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത് കുടുംബങ്ങൾക്കാണ്.